Ik weeg nu 1 kilo titanium zwaarder

foto
Ik was woensdag in België voor een controle van mijn rug. Daarin zit nu een kilo titanium. De dokter zei dat elke schroef 300 euro kost. In Finland 150 euro en in Amerika 1500 euro. Mijn broer rekent uit. In Nederland is mijn nieuwe rug 11.000 euro waard, in Finland 6.500 euro en in Amerika ben ik het rijkste: 50.000 euro aan titanium. Ik voel het wel. Ik ben een graat. Dus als ik op mijn rug lig in bed, voelt het een beetje als een spijkerbed. Gelukkig heb ik niet meer zoveel pijn als ik zit. Pas aan het einde van de dag. En dat is fijn.

Ik ben een robot

IMG_9832

Dokter van de Kelft heeft vorige week in België een nieuwe rug voor mij gemaakt. Van schroeven en van pinnen. Net als bij een robot. Al mijn ruggewervels vastgezet. Zodat ik rechtop kan zitten. Ik zei gisteren tegen papa: ‘Ik wou dat ik mijn oude rug nog had.’ Maar dat meende ik niet. Maar het doet nog zo ontzettend veel pijn. Ik kan nog niet goed bewegen en die snee van 60 centimeter lijkt wel de rits van mijn winterjas. Maar dan aan de verkeerde kant. Elk half uur moet ik anders liggen of zitten. En dat is ook in de nacht. Dan liggen mijn ouders bij me. Al twee weken. In januari ga ik weer terug naar België voor controle. Dan is ook de pijn weg denk ik. Ik heb wel honderd kaarten gekregen in België. Ik ben nu net thuis en wordt verwend. Dat mag toch? Ik heb van mama een Furby gekregen. Dat is ook een robot. Die werkt met mijn ipad waar papa samen met mij dit op typt.

Vlak voor oud en nieuw was ik op televisie bij het Jeugdjournaal

Mijn vorige blog is door 5000 mensen gelezen, ook door Nick Renooij van het Jeugdjournaal. Zondagochtend hebben ze mij en mijn broer Machiel thuis gefilmd en ik was ’s avonds op het jeugdjournaal. Het was meteen het eerste onderwerp. Heel veel mensen hebben gereageerd. Ik denk wel dat tienduizend kinderen het jeugdjournaal kijken, of meer. Het was leuk. Oudjaarsavond was minder leuk, ik moet huilen. Maar gelukkig maar twee keer, door een klap in onze tuin van een groot vuurwerk.
Nu is het nieuwjaar en heerlijk rustig, ik ben met papa naar Hotel Transsylvanië geweest, een lieve film. En ook best spannend.

Dit is de link naar het jeugdjournaal met mij, je moet op deze zin klikken met je muis!

Dit is de foto van de opname bij ons thuis:

foto

Vuurwerk doet mij pijn

IMG_5474

Vuurwerkknallen doen mij pijn. Veel spastische kinderen en grote mensen die spastisch zijn en schrikken van plotselinge knallen, voelen ook pijn. Omdat door de schrik hun spastische lichaamsdelen verkrampen en dat pijn doet. Dat verkrampen, daar kun je niets tegen doen. Hard geluid doet ook pijn in mijn hoofd. Ik kan nooit naar een bioscoop waar het geluid te hard staat of een disco. Hard geluid doet verschrikkelijk veel pijn. Deze week wordt elke dag een vuurwerkbom in mijn wijk in Almere afgestoken. Bij ons onder de brug al drie keer. Dat vind ik niet leuk en het mag ook niet van de politie. Ik snap waarom huisdieren zo bang zijn voor vuurwerk. Ze zijn niet bang denk ik, maar voelen dezelfde pijn als ik voel. In mijn lijf en in mijn hoofd. Het vervelende is dat je geen rekening kan houden met dat harde vuurwerkgeluid. Een disco daar ga ik niet naar toe als het geluid hard is, of een bioscoop met hard geluid, in Almere is maar een bioscoop en die staat altijd heel hard aan. Maar al die knallen, daar moet ik van huilen elk jaar. Het is gemeen dat mensen dat doen. Ook gemeen voor onze hond en katten.