Ik kreeg een brief over mijn boek van Annemieke over haar overleden zusje

Ik heb Annemieke beloofd dat ik een gouden ster ga tekenen voor haar zusje. Maar dat komt nog later in deze blog.

Dit is de lieve brief:

Hoi Mayim,

Dankjewel voor het schrijven van je boek samen met je vader, ik heb ervan genoten. 😄 Ik lees vaak meerdere boeken door elkaar, verschillende tegelijk. Nu ook, dus zo kon ik extra lang genieten van je avonturen, met als toetje je horrorverhaal. 😂

Tijdens het lezen over je schildergroep moest ik denken aan mijn zusje en daar wil ik je wat over vertellen, vandaar mijn mail. 😎 Je schreef namelijk dat je een schilderij met donkerblauw ging maken en met gele sterren. De sterren zijn je vrienden die overleden zijn. Mijn zusje is voor mij ook één van die sterren. 🌟 en over mijn zusje gaat mijn verhaal. Toen mijn jongste zusje (ik heb ook nog twee oudere) werd geboren was er nog niets biizonders met haar aan de hand, behalve dan dat ze mijn jongste zusje was, want dat was natuurlijk wel heel bijzonder. Ik was toen zelf net een maand eerder één jaar geworden. Toen ze bijna één jaar was kreeg ze een oorontsteking waarna ze erg ziek daarvan is geworden. Ze kreeg hersenvliesontsteking. Toen dat na een hele tijd daarvan beter was geworden, was er een heleboel kapot gemaakt door de ziekte. Mijn zusje kon nauwelijks nog zelf bewegen, maar niet meer leren lopen of zelf eten, niet naar school om te leren lezen en schrijven. Ze kon alleen af en toe lachen of huilen en haar armen spastisch heen en weer bewegen. Ze had epilepsie gekregen en een drain in haar hoofdje om ervoor te zorgen dat haar hoofd niet veranderde in een soort waterballon. In het tehuis waar ze na een tijdje kwam te wonen lag in het bed naast het hare een meisje die zo’n groot hoofd had, een waterhoofd. Ik ben blij dat mijn zusje dat niet hoefde te krijgen. In tehuis waar mijn zusje was gaan wonen woonden een heleboel andere kinderen met handicaps. In allemaal verschillende gebouwen met mooie namen. Uiteindelijk woonde mijn zusje in het huis met de naam “Gouden Regen”. Je weet wel, zo’n mooie boom met kringelige gele bloemen erin hangend. En over de bewoners van dat huis is een lied gemaakt, dat heet “Goudenregenkind”. Het verhaal over hoe het lied is ontstaan is bijzonder, net als mijn zusje. Dat verhaal staat op internet, het linkje daarnaar staat hieronder. Net als een linkje naar de liedtekst.

En nu komt de link met jouw verhaal, want het lied is gezongen op de muziek van een ander al bestaand lied van de zanger Don McLean en dat lied heet “Vincent”. Het gaat over Vincent van Gogh. Die liedtekst begint met “Starry, starry night”, over dat schilderij en dus eigenlijk óók over jouw schilderij.

Toen dat lied eens gezongen werd tijdens een kerkdienst in de kapel van Huize Ursula (zo heet het tehuis) werden er opnames gemaakt en is die viering op TV uitgezonden. Dat heb ik op TV gezien toen. En weet je wat zo bijzonder was? Mijn zusje was daarbij in haar grote aangepaste rolstoel. En ze kwam heel vaak in beeld op TV. Het lied ging tenslotte óók over haar. Dat was heel mooi en supergaaf! De dokters dachten vroeger dat ze niet oud zou worden, eerst dachten ze 2 jaar, toen 6 jaar en toen zijn ze opgehouden met voorspellen, ze is 26 jaar geworden. Toen ze 25 in het tehuis woonde hebben ze een feestje voor haar georganiseerd. Met een speciale viering in de kapel van het tehuis. Ik heb toen het koor waar ik lid van was gevraagd om voor haar te komen zingen, natuurlijk het lied “Goudenregenkind”. Een half jaar later kreeg ze voor de zoveelste keer longontsteking en deze keer ging het helemaal niet goed en is ze overleden. Bij haar uitvaartdienst heb ik een verhaal voor haar verteld over sterren ✨, dat ik wenste dat de sterren ✨ voor haar een gids  zouden zijn en haar de weg zouden wijzen. En ik heb nogmaals het “Goudenregenkind” gezongen, samen met iemand die ook gitaar speelde erbij.

Dankzij jouw mooie verhaal kwamen deze mooie herinneringen aan mijn zusje in mij weer naar boven en die wilde ik graag met je delen. Dankjewel nogmaals voor jouw mooie boek! Toen ik het bestelde had ik een tweede besteld, die heb ik aan mijn moeder gegeven. En mijn eigen boek ga ik doorgeven aan iemand die het ook graag wil lezen, iemand die weinig geld heeft voor extraatjes. Zo kunnen veel mensen jouw verhalen lezen. In de bijlage van mijn mail zie je ook een foto, daarop sta ik met mijn zussen. Ik zit op mijn hurken, met twee staartjes op mijn hoofd, in het midden, pal achter Mariska, mijn bijzondere zusje.

Nou, dat was een heel verhaal. Maar niet zo lang dat ik er een heel boek mee kan vullen, zoals jij met je vader gedaan hebt. 😇

Groetjes aan je vader Marcel en moeder Michelle, je knappe broer Machiel en zijn vriendin Lisa, je knappe vriend Jeffrey, je schilderclub, je collega’s bij de dierentuin en natuurlijk alle dieren, vooral Maffie. Ik wens je een fijn weekend en een mooie week toe. Hopelijk mogen we gauw weer van alles doen en hoeven we minder thuis te blijven.

Goeds & groets,

Annemieke Voorn

Liedtekst “Goudenregenkind”:

https://www.stichtingami.nl/wp-content/uploads/2019/02/Gouden-regen-kind-liedtekst.pdf Verhaal over de achtergrond van het lied “Goudenregenkind”:

https://nl.linkedin.com/pulse/een-goudenregenkind-meervoudige-intelligenties-de-stichting-ami

Ik ben een hologram

Als je op de foto hieronder klikt vind je een link naar de trailer die vlak voor kerst is uitgekomen. Ik sta met mijn pap voor artikel 1 van de grondwet, het was best spannend om op te nemen, kom naar het stadhuis, dan sta ik in een box een holobox.

Naar een idee van Eric Edens, Floris Parlevliet en studenten van Windesheim Flevoland.

Almere Jungle

‘Het komt door de lock down,’ roept papa boos. ‘Iedereen moet thuis blijven om het gevaarlijk Coronavirus geen kans te geven ons te besmetten.’ Het nieuwe pop-up museum Labyrinth of the Senses, dat gaat over de rol van je zintuigen, is zojuist gesloten. Hier verdient papa samen met dertig kunstenaars zijn geld mee. Door de coronamaatregelen mogen bezoekers niet meer naar binnen. ‘Het is meer een Pop-down Museum geworden,’ zegt hij teleurgesteld. ‘Serieus Mayim, als iets verkeerd gaat, gaat het ook verkeerd.’

Ook ik moet thuisblijven. Ik werk in een kleine dierentuin. Almere Jungle heet deze en het is een dagbesteding waar mensen met een handicap werken. Ik zit zelf in een elektrische rolstoel, omdat ik niet kan lopen. Zo ben ik geboren. Behalve musea zijn dus ook alle dierentuinen dicht. Al mijn collega’s blijven thuis. Normaal verzorg ik door-de-weeks de dieren. Ze zullen me zeker missen. Vooral Maffie, de baardvaraan, de lieverd. We hebben ook een rode rattenslang, maar die zal me niet missen, die is niet zo slim. Wist je dat varanen levende sprinkhanen eten en rattenslangen diepgevroren kuikens. Je zult wel denken, waarom bevroren? Ik vermoed zelf dat de kuikens dan niet voelen dat ze opgegeten worden. Ik heb daar drie lievelingscavia’s, 7-up, Fanta en Sprite, en twee alpaca’s, onze schaapkamelen, die eten nu het gras dat buiten groeit.

leguaan-1

Toch denk ik elke avond. Wie zullen tijdens lock down de dieren voeren nu iedereen verplicht thuiszit? Ik zie op YouTube filmpjes verschijnen van zwijnen die door de stad rennen omdat het zo stil is in de stad. In India lopen olifanten door de straat en in Japan stuiteren de sneeuwapen over de boulevard. Gaat Maffie straks ook op stap, net als in de Netflix serie Zoo, waar gevaarlijke dieren de stad overnemen?

Misschien zijn ze al ontsnapt en sluipen nu in de riolen onder het stadhuisplein rattenslangen en springen luipaardgekko’s over de daken op zoek naar nuggets en franse frietjes. Varanen ruiken met hun tong en die vinden al dat lekkers supersnel.

IMG_8239

In Almere Jungle leeft ook een tijgerpython, dat is de grootste slang van de wereld. Ze worden wel zes meter lang en wegen 180 kilo. Tijgerpythons hebben warmtegroeven in hun mond en net als een laserthermometer kunnen ze daar, in het pikkedonker, prooien mee opsporen. Onze tijgerpython gaat misschien wel Almeerse baby’tjes opzoeken in hun slaapkamer. In Azië eten ze ook weleens mensen.

Almere Jungle is met een gracht verbonden met het Weerwater, ons stadsmeer. En wat als Willy, de Ruizengoerami met zijn vrienden ontsnapt uit hun vijver. Hij is een joekel van een vis en kan bijna 1 meter lang worden. Ze hebben iets speciaals, dat heet het Labyrint-orgaan. Dat ziet er uit als een rond doolhof, het is hun long en daarmee halen ze zuurstof uit het water. Stel je voor dat ze alle zuurstof uit het weerwater halen. Dan gaat alles dood. En stel je voor dat ook onze Zwarte Pacu’s ontsnappen. Dat zijn Piranha’s. Roofvissen met van die gruwelijke tanden. Ze zijn dol op waterplanten, maar als die op zijn, dan eten ze vlees, veel vlees, net als in de Amazone is gebeurd. Daar eten ze alle vis op, en ook dieren, en ook mensen denk ik. En als ze er nu al zitten, daar in het Weerwater, dan ga ik zeker niet meer naar het strandje bij de zilveren toren. De bever die daar zit moet dan ook uitkijken. Een paar happen en dan heeft hij geen staart meer over. Als die lock down niet snel stopt, echt waar, dan is heel Almere een jungle.

Pacu

Vandaag deed ik net of ik goud won

foto
Vandaag ging ik met pap en mam naar het Olympisch Stadion. Niet in Sotsji hoor, maar in Amsterdam. Daar was een groot schaatsfeest voor kinderen zoals ik. Het KPN en de vereniging voor gehandicapte kinderen hebben dat gedaan. Ik ben door Hans Wessels die daarvoor werkt speciaal uitgenodigd. Pappie rende achter mijn rolstoel aan over het ijs. Ben maar twee keer gebotst. Er waren ook zitijshockyers, die waren best wel gaaf. Over twee weken ga ik naar de Paralympics kijken. Dat is leuk.

Mijn broer is weg, en dat is niet leuk

foto
Mijn broer Machiel is naar Ghana. Hij gaat daar twee maanden in een soort kindertuin werken, een kindergarten staat op de site, eentje voor kleine weeskinderen. In Cape Coast waar ook een Nederlands slavenfort staat. Ik heb dat filmpje op YouTube gezien.

En ik heb hem zaterdag uitgezwaaid. Ik snap dat hij dat belangrijk vindt om naar Ghana te gaan. Hij is vorige week 18 jaar geworden en papa en mama kunnen hem niet tegenhouden voor mij. Ik ben elke avond verdrietig. Maar daarna ook niet, want hij komt over 54 dagen weer thuis.

Ik kreeg meer dan honderd wenskaarten

IMG_9850

Ik heb zoveel kaartjes gekregen om mij sterkte te wensen, uit heel Nederland en ook België en Zuid Afrika. Van Richard, Lieke Anke, Rozemarijn, Richard jr en Allessandra, van Zwany, van Bam, Ron en Esther, van Tom, van Rene, Niels, Marit en Saskia, van Jan, van Carole, van Zulema, van Peter, Linda en Hannah, van de Opkikker, van Marijke, van Cindy van het Zilveren Kruis, van Jolien, van Betty, van Annemieke, van Machteld, van Chaima, van Linda en Adriaan, van Marlous, van Qiga, van Marc, Jose en timothy, van Miranda, van Theo en Greet, van mijn hele klas, van Anneke, van Wil, van Hans, van Wouter, van Roelof, van Jan, van Jan-Willem, Miranda en Rutger, van Jos, van Cees en José, van Nora, van Betty en John, van Ingeborg, van Dini, van Jan, van Anthony, van Yvonne, van Brigitte, van Erna, van de Polletjes, van Jeanette (met een hondje in een doos), van Marianne en hulphond, van Tara, van Natalie, van Robyn, van Nem (met een doos vol kadoos in StNiklaas), van Paula, van Dolf, van Roelfina, van Alexandra, van Arlene, van Petra, van Marielle, van Margot, van Wendy, van Machiel (twee grote Teddyberen), van Michelle (haar nieuwste CD), van Ans en Rochel, van Hilde, van Dini en Gerard, van Marjet, van Janny, Richard, Andrea en Robbert, van Joanne en Gerda, van Harriët, van Pieter Monique, Eline, bas en Thomas, van Savannah, van Lida en Saiga, van Loesol, van Wim, van Connie en Elisabeth, van Elvira, van Roel, Annabel, Kantinka, Maurits, Lennart en Elseline, van Ina en Pam, van Linda, van Cor, van Folkert, van Martijn en Marjo, van Cindy, van Wendy, van Monique, Kwasi, Jona, Andy en Naomi (2x), van Marian, van Annelies, van Annette, van Jan en Thea, van de familie Bouwman, van Chantal, van Steef, van familie Rozenveld, van Liselot en Mario, van Johanna en Lian.

En nog veel meer felicitaties van vrienden en kennissen op twitter, facebook (volgens mama wel tweehonderd) en elke dag komen er nog kaarten en kadoos binnen. Vandaag vier dvd-films van Lieke de supertrol. Superkado.

Dank jullie wel allemaal.

Mayim @Yimmekke

Ik ben een robot

IMG_9832

Dokter van de Kelft heeft vorige week in België een nieuwe rug voor mij gemaakt. Van schroeven en van pinnen. Net als bij een robot. Al mijn ruggewervels vastgezet. Zodat ik rechtop kan zitten. Ik zei gisteren tegen papa: ‘Ik wou dat ik mijn oude rug nog had.’ Maar dat meende ik niet. Maar het doet nog zo ontzettend veel pijn. Ik kan nog niet goed bewegen en die snee van 60 centimeter lijkt wel de rits van mijn winterjas. Maar dan aan de verkeerde kant. Elk half uur moet ik anders liggen of zitten. En dat is ook in de nacht. Dan liggen mijn ouders bij me. Al twee weken. In januari ga ik weer terug naar België voor controle. Dan is ook de pijn weg denk ik. Ik heb wel honderd kaarten gekregen in België. Ik ben nu net thuis en wordt verwend. Dat mag toch? Ik heb van mama een Furby gekregen. Dat is ook een robot. Die werkt met mijn ipad waar papa samen met mij dit op typt.

Ik krijg in België een grote operatie

In Sint Niklaas krijg ik in november een grote operatie aan mijn rug. Ik moet dan twee weken daar in het ziekenhuis liggen. Ze gaan allemaal schroeven en pennen in mijn rug doen. De operatie duurt ruim 6 uur. En gebeurt met een robot en chirurgen. Daarna kan ik weer recht zitten en heb ik geen pijn meer. Het moet in België omdat in Nederland je meer dan een jaar moet wachten. En dat kan niet. Pappa en Mamma zijn in een hotel ernaast. Op vijfentwintig november ga ik het ziekenhuis in. En daarna moet ik revalideren. Ik ben er wel een beetje bang voor omdat ze in mijn hele rug van boven naar beneden snijden en dat doet pijn.

Vlak voor oud en nieuw was ik op televisie bij het Jeugdjournaal

Mijn vorige blog is door 5000 mensen gelezen, ook door Nick Renooij van het Jeugdjournaal. Zondagochtend hebben ze mij en mijn broer Machiel thuis gefilmd en ik was ’s avonds op het jeugdjournaal. Het was meteen het eerste onderwerp. Heel veel mensen hebben gereageerd. Ik denk wel dat tienduizend kinderen het jeugdjournaal kijken, of meer. Het was leuk. Oudjaarsavond was minder leuk, ik moet huilen. Maar gelukkig maar twee keer, door een klap in onze tuin van een groot vuurwerk.
Nu is het nieuwjaar en heerlijk rustig, ik ben met papa naar Hotel Transsylvanië geweest, een lieve film. En ook best spannend.

Dit is de link naar het jeugdjournaal met mij, je moet op deze zin klikken met je muis!

Dit is de foto van de opname bij ons thuis:

foto