Ik werk in een dierentuin

Ik werk in de dierentuin. Straks twee dagen in de week. Vandaag heb ik de uilen gevoerd met dode gele kuikens en de leguanenkooi schoongemaakt. Ook heb ik de reuzenschildpadden eten gegeven en tijdens de lunch mezelf met hulp van Laurens die daar ook werkt.

 

Advertenties

Ik was bij honderdwater

Papa en mama en ik, en later mijn broer waren bij honderdwater bij MacDonalds in Valkenburg. Dat was gek, leuk en apart. We gingen ook uit in Maastricht en in de dierentuin. Het huis zat vol gekke ramen, tegels en rare vormen. Ik kon op het dak en ze vertelden dat het net was geschilderd. Waren waren er twee nachten.

Het verhaal van de ten dode opgeschreven eik

IMG_4209.jpg

Dit verhaal over haar eik heeft Mayim Kolder een jaar geleden naar het consult rondom het Bomenkader Almere gestuurd. Het is zelfs daarin opgenomen. Het verhaal staat ook in haar boek wat in 2020 uitkomt en waar we al vier jaar aan schrijven. Een verhaal over haar belevenissen in Almere. 

De eiken zijn na vele protesten en een rapport van een andere bewoner gewoon omgehakt. Het is een onbegrijpelijk besluit voor onze dochter, onverklaarbaar voor ons gezin. De eik was kerngezond, net als alle andere veertien eiken. Aan haar wensen werd zonder enige verklaring niet tegemoet gekomen.

IMG_1206

Het verhaal van de eik

‘t Is zomer tweeduizendzestien. Het is wel geen megazomer, maar ik vind het heel fijn om op het terras op de eerste verdieping te zitten van ons huis en te luisteren naar het ritselen van de bladeren in de wind. En te kijken naar de bomen die heen en weer gaan in de wind. Het zijn zomereiken, die heel lang hun bladeren houden, tot diep in november. En als de herfststormen komen zijn ze in een nacht helemaal kaal. Het terras is onze tuin. Ik heb eens een gedicht geschreven over waaien, omdat ik dat lekker vind. Ik heb daar een prijs over gewonnen en het is gepubliceerd.

Ik vind bomen fijn, met vogeltjes erin, en afgelopen lente nestelde er zelfs een Vlaamse Gaai in. Dat zijn kleine vogeltjesrovers, maar dat zijn onze katten ook, dat zijn ook mollenrovers. Dat vindt papa zielig.

Die eiken moeten opeens weg van de buurt. En waarom? Door een soort plakdingetje die uit de bladeren vallen, honingdauw vertelt mam me, en de huizen en auto’s vies maken. Een soort zomerplak dus. Een paar buren zijn gaan klagen bij de gemeente.

‘Oh, mevrouw de ambtenaar, ik heb allemaal plakdingetjes op de auto en tegen mijn huis, erg hè, doe er wat aan.’

Dit hebben ze natuurlijk niet echt gezegd, maar het komt er wel op neer.

Het is een beetje ingewikkelder, de helft van de straat zit met de voorgevel naar de eiken te kijken. Via hun keukenraam houden ze de straat in de gaten, en hun gouden koets. Die hebben dus last. In ons deel van de straat staan de achtertuinen bij de eiken. Dus er staan geen auto’s van bewoners, wel van die kleine autootjes van ambtenaren en ziekenhuispersoneel die buiten de blauwe zone willen parkeren, ze vechten er bijna om, want voor zeven uur ’s ochtends, rijden ze rondjes in de buurt, en als ze een plekje vinden, komen er allemaal van die vouwfietsjes uit de kofferbak en zo een aktekoffertje. Dat betekent overlast van het rondrijden, vieze uitlaatgassen, klappende autoportieren en harde stemmen. Lekker rustig wakker worden kan niet meer, en dan noemen ze Almere nog wel een slaapstad.

De gemeente heeft tegen de klagers gezegd een enquête te houden. Zo gezegd zo gedaan. Behalve dan dat de bewoners met achter- en zijtuinen niet zijn geënquêteerd. Wij dus. Een raadsel. We mogen niet meedoen.

De uitslag van de enquête is dat alles wordt gekapt, maar daar ben ik, mijn broer, mijn moeder, mijn vader echt tegen. Ze zijn mooi, groot en gezond. Ik zeg, het is tijd voor actie. Onze buren zijn ook voor behoud van onze bomen. Wie gaat er nu van de prachtige eiken kappen, die vies stof uit lucht halen, en je rustig maken, behalve die mensen die plakvrees hebben, die verre buren van het begin van de straat.

Tijd voor actie dus, mijn moeder zegt, laat mij dat maar doen, Mayim, maar als het moet haal ik je erbij in je rolstoel. Dan krijgt mijn moeder het ineens heel erg druk met haar werk en zegt tegen mij, je moet inspringen Mayim, haal jij je vader er maar bij. Dan krijg ik het even heel druk met school, dus mijn vader draait er voor op; hij gaat naar het stadskantoor om te klagen over de foute enquête. De ambtenaar zegt: ‘Okay, er komt een nieuwe enquête waar jullie ook aan kunnen meedoen.’

Mijn broer vertelt over die nieuwe enquête, hij studeert psychologie en snapt alles van enquêtes, dit is helemaal geen enquête, dit zijn gewoon twee voorstellen; alles kappen op een paar eiken na, of alles kappen en bolpluim-essen planten. Google maar even op bolpluim-essen. En je ziet een plaatje van een twee meter hoge kale stam met 5 geënte takjes erop. En daar groeien dan blaadjes aan in een bolletje. Mijn broer zegt: ‘Het is gewoon een sierboompje. Ik zeg, het is gewoon een struikje. En google nu maar eens zomereiken, en je ziet al dat prachtige majestueuze (dat woord heeft me broer me geleerd) groen, en ze worden wel honderd jaar oud, ouder dan mensen, ze kunnen de geschiedenis van mensen vertellen.

Zoals dat van ons gezin, dat gelijk met deze bomen hier kwam wonen, net als onze wijk. Die zomereiken in onze straat zijn vijfentwintig oud, nog ouder dan ik ben. Vijfentwintig jaar hebben ze voor ons gegroeid. Hebben ze ons beschermd. Mijn broer zegt: ‘Het zijn levende organismes, ze hebben gevoel, en nu …’. ‘Niet zeggen, niet doen,’ zeg ik.

Uit tweede enquête blijkt dat ze wel weg moeten. Dus ik roep meteen ACTIE!!! tegen mijn vader, pap je moet een blog schrijven. Het is een heel goed geschreven blog met humor, en woordspelingen, mijn vader op zijn best. Behalve … op een bepaald punt aangekomen schrijft hij in dat blog, net als in de film Gooise Vrouwen waar ook een mooie grote boom gekapt moest worden: We gaan ons vastketenen aan de bomen en verder met de blaaspijpen (van die pvc-buizen met papieren pijltjes), propjesschieters en de luchtbuksen van onze kinderen weerstand bieden.

Nou de hel brak los op het gemeente, want er stond het woord “luchtbuks” in. Weliswaar “luchtbuksen van onze kinderen”, maar dat hadden de ambtenaren zeker overgeslagen, dat van die kinderen. Ja, zo gaat dat, kinderen en mensen in rolstoelen, die worden overgeslagen. Papa werd gebeld door een ambtenaar, alarm!!!: We voelen ons bedreigd door u meneer Kolder. Hij was een ambtenaar van de afdeling Hygiëne en Milieu; het was maandagochtend acht uur ’s. Mijn vader, die nog geen vlieg kwaad zal doen, en zelfs de muizen uit de bek van onze katten haalt en ze dan buiten zet, en dan nog zegt, ga maar gauw muisjes, mijn vader ‘de softie’ krijgt te horen dat ambtenaren zich bedreigd voelen, door hem, kun je voorstellen? Ik rolde bijna uit mijn rolstoel van verbazing.

Intussen, met zijn mobiel tussen zijn schouder en oor, want hij was bezig met mijn verzorging, omdat we die ochtend naar mijn chirurg in België moesten voor controle van mijn scoliose legde pap heel kalm uit dat het in het blog om kinderspeelgoed gaat, datgene dat je bij Intertoys kan kopen.

Nee, zei de ambtenaar, u dient uw blog te verwijderen. Dat ten eerste en ten tweede moet u in gesprek gaan met de directeur Stadsbeheer over uw woordkeuze. Toen zei mijn vader, ik ga helemaal niet in gesprek over kinderspeelgoed met de directeur Stadsbeheer, maar graag wel in gesprek over onze zomereiken. Toen zei de ambtenaar, dat kan niet, daar ga ik niet over, ik ga over ‘Hygiëne en Milieu’. Toen zei mijn vader, nou, da’s makkelijk, dan zijn we klaar. En ik loop volgende week wel even langs het bureau van de directeur, want ik ken hem goed.

Mijn vader zegt: ‘Nu wil ik het gesprek beëindigen, want ik sta op sprong om met mijn dochter naar België te gaan voor een medisch onderzoek voor mijn dochter.’ Op het laatste nippertje zegt de ambtenaar, ik bel u morgen nog wel even terug. Dit zijn de laatste woorden die we van ambtenaar Hygiëne en Milieu hebben gehoord, want het telefoontje is tot nu toe uitgebleven.

Naschrift (van papa):

Het is nu een jaar later. Over de specifieke eiken zijn we nooit meer teruggebeld. Ook niet over ons voorstel om de eiken naast de terrassen te sparen. Een week geleden werden alle eiken omgehakt behalve een viertal. De bomen die naast onze huizen staan, en waar we niet op kijken, en in de winter de zon tegenhouden.

Onze eik kreeg, net als de andere ten dode opgeschreven eiken een blauwe stip en werd omgezaagd … we hebben het gefilmd. Met een grote klap kwam de eik op de straat terecht. Vogels vlogen verschrikt weg. Mayim begon te huilen. De andere eiken volgden (tekst gaat verder onder de foto).

filmwijkeik

Net als toen met die ambtenaar Hygiëne en Milieu is er niet gereageerd op protesten en ook niet op een nieuw rapport. En dat is erg jammer. Want de eiken die onze terrassen beschermden tegen wind, inkijk en warmte zijn verdwenen. Evenals ons groene uitzicht. Dat komt nooit meer terug. 

Oh, ja, de reactie kwam uiteindelijk wel. Precies een kwartier na het omhakken van onze eik belde de opsteller van het rapport naar een boze buurman, want we waren niet de enigen die teleurgesteld waren, en reageerde de gemeente met een tweet: ‘We hebben gewerkt volgens het beleid, het nieuwe bomenkader.’ Onze reactie. Echt niet. Er is geen gesprek geweest over de specifieke eiken naar aanleiding van het nieuwe bomenkader, want er was een een jaar voordien besloten dat de bomen zouden verdwijnen. Anders waren er zeker andere keuzes gemaakt.

De foto hieronder is de vervanger van de magistrale eik, de bolpluim-es.

IMG_4209

Vliegen

‘Ik droomde vannacht. Er kwam een engel, die nam mij en mijn bed mee door de lucht naar mijn vriend Jeffrey. Waar we elkaar op bed kusten. Toen vlogen we verder naar Drakeneiland hand in hand. Daar gingen we oefenen met vliegen. Ik mocht op een draak zitten. En vliegen, aaien en leuke dingen doen. En nu ga ik verder met mijn gitaar. Dit is de tune van James Bond.’

Ik sta in de MEE met mijn verhaal

Kijk:

Spastisch stemgedrag

En hier mijn verhaal.

Het verhaal van: Mayim

Spastisch stemgedrag

14 maart, 2017
Ja hoor, mijn stempas is binnen, ik tel nu echt mee, je weet wat ik bedoel. Op mijn stempas staat: M.T.R.N.A. Kolder plus mijn adres (de letters staan voor de afkorting van mijn voornamen Mayim, Thèra, Rea, Niké, Antigoné). En we hebben wat leuks in Almere, iedereen krijgt een soort van ‘oefenstemformulier’ toegestuurd.

‘Pappa, vouw het eens open voor me?’

‘Probeer het eerst zelf!’ zegt hij.

Oh, ja, zo word ik opgevoed, eerst zelf doen. Ik begin het open te vouwen, maar het lukt me niet. De reikwijdte van mijn armen is niet voldoende, en dan heb ik nog van die ultra-spastische handjes…

Mijn vader doet het dus en legt het op mijn blad van de rolstoel, waar het van alle kanten overheen valt.

Daarna houdt hij het oefenstemformulier met gespreide armen voor mijn neus.

‘Dat noemen ze dus een spreadsheet,’ zeg ik.

Dat weten jullie nog niet, ik loop stage bij het bedrijf van mijn moeder, zij is van beroep ‘Arbeidstoeleider’, dat betekent dat zij gehandicapte mensen naar werk toe leidt. Wat ik bijvoorbeeld leer is administratie en bijvoorbeeld de telefoon aannemen en dan volgens een telefoonscript handelen. Dit is wel heel anders dan vorig jaar, toen liep ik stage bij een muziektheater. Trouwens, mijn moeder is streng hoor, ik ben wel haar dochter, maar als we werken, dan werken we.

Over politieke partijen weet ik intussen wel wat, via school, maar ook thuis natuurlijk, bij ons wordt er over politiek gepraat, wat partijen allemaal willen. En je moet weten dat mijn vader kandidaat gemeenteraadslid is geweest voor Groenlinks, er hingen allemaal posters met zijn kop erop. Er was net in die tijd een rel bij Groenlinks. Tofik Dibi wilde lijsttrekker worden en Jolande Sap wilde het blijven. Een soort interne strijd om de macht, en heel Nederland smulde van deze soap. Dat had een negatieve invloed op het stemgedrag. Dat heeft mijn vader de das om gedaan, hij stond op nummer vijf en Groenlinks kreeg maar twee zetels, terwijl ze verwacht hadden dat ze er minstens vijf of zes zouden krijgen. Dat is deze keer wel anders met Jesse Klaver, die heeft van de mooie bruine ogen. Ik heb Jesse een week lang als Kamergotchi moeten verzorgen. Dat is een app, waar je politici moet verzorgen. Eten geven, aaien, dat soort dingen. Mijn broer had Marianne Thieme van de partij van de dieren, die vroeg om frikadellen. Die ging bij hem snel dood want ze is vegetarisch, en toen kreeg hij Wilders die lustte wel frikadellen. Bij mij ging Jesse uiteindelijk ook dood omdat ik hem vergeten was.

Over dat stembiljet heb ik wel een tip voor de Tweede Kamer. Waarom kan dat niet slimmer dan met zo een stuk papier en een rood potlood, maar gewoon met je mobieltje en een stem-app.

‘Papa,’ vraag ik. Is het stemhokje wel toegankelijk voor een rolstoel?

‘Ik weet zeker dat ze ook een brede variant hebben,’ antwoordt hij. ‘Ook handig voor dikke mensen als ik.’

Hoe hoog de lessenaar waar het stemformulier op ligt is niet zo belangrijk, want mijn rolstoel kan omhoog. En mijn broer had het idee om een plastic sjabloon over het stemvakje te leggen wat ik moet inkleuren, dan schiet mijn potlood niet alle kanten uit vanwege mijn handjes. Volgende week ga ik met hem op stemavontuur en het boeit me.

We zullen het zien. Verslag en foto volgt in een volgend blog.

Hoe moet ik nou stemmen?

img_4695

Ik ken het verschil niet tussen links of rechts, dat komt door mijn ‘corticale displacie’, de neurologische verbindingen tussen mijn hersenen zijn niet helemaal okay. Pappa zegt, ze zijn niet volgens ISO standaard 9001 aangelegd, dat is een soort KEMA-keur voor de industrie.

Is dat gevaarlijk in het verkeer, nee, natuurlijk niet, en verder alles valt te automatiseren. Echt weer een bewering van pappa, het is uit de didactiek, als je iets maar lang genoeg doet, dan doe je het vanzelf goed. Op mijn elektrische rolstoel zit een sticker met een rode en een sticker met een groene pijl. De rode pijl wijst naar rechts, want dat verkeer heeft voorrang en daar moet ik het eerst naar kijken. De groene pijl is eigenlijk overbodig, want ik weet dat ik dan de andere kant moet kijken. Je hebt van die mensen die zich niks aantrekken van de verkeersregels en gewoon voorrang nemen.

Het zal wel niks te maken met wat ik net verteld heb maar toch snap ik ook niks van links of rechts in de politiek, terwijl ik voor het eerst mag stemmen dit jaar.

Ik snap niet waar iedereen zich druk over maakt, links of rechts, en dat ze van die ingewikkelde oplossingen bedenken, dat boeit me gewoon niet. Bijvoorbeeld, als het over vluchtelingen gaat, als iemand heeft geen eten en geen huis om in te wonen, dan geef je hem eten en een huis om in te wonen.

En ik weet heus wel dat dit betaald moet worden. Nou gaan ze toch gewoon werken, dan verdienen ze het vanzelf terug.

Ik heb nog idee, over die aardbevingen in Groningen. Het is een soort ballon die leegloopt, nou, en in die ballon doe je weer water. Een soort waterballon dus.

Kunnen ze dit niet allemaal zelf bedenken bij de politiek. Nou ja, ik heb natuurlijk met politiek te maken als ik ga stemmen, ik ga niet stemmen op boze of chagrijnige mensen, maar mensen met lieve ideeën, dus ik stem op de Partij voor de Dieren. Ik hoop maar dat ze meer leukere leraren voor de klas zetten.

Ik zei tegen mijn ouders, ja tof he, dan ga ik zo een stemhokje in en maak ik mijn vakje rood. Toen ik dat gezegd had, werd papa’s gezicht zo ernstig, ik vroeg, waarom kijk je nou zo.

‘Luister Mayim, ik moet met jou mee dat hokje in, want met jouw spastische vingers kan je dat rode potlood wel vasthouden, maar je kan niet echt mikken, dat worden dan zeven partijen in een keer. En volgens de kieswet is je hele stembiljet dan ongeldig.’

‘Maar waarom kijk je nou zo ernstig?’

‘Omdat de kieswet zegt dat ik niet met jouw in dat stemhokje mag, om je even te helpen, het moet geheim blijven.’

‘Ja, daaaag, je gaat gewoon mee dat stemhok in, ga nou maar weer lachen.’

‘Nee, ik ga niet lachen, want de kieswet zegt dan je niet mag stemmen als je verstandelijk beperkt bent.’

‘Ik ben helemaal niet verstandelijk beperkt! Ja, ik kan niet goed rekenen, nou en, en niet goed links en rechts, nou en.’

‘De kieswet zegt ook dat je wilsbekwaam moet zijn.’

‘Wilsbekwaam, wat is dat nu weer voor een woord? Dat ik mijn eigen wil heb? Je bent er toch bij, kan je ze eventjes vertellen over wat ik wil, en dat is stemmen.’

‘Mayim, wat de oplossing is, dat je me kan machtigen, dat stem ik voor jou.’

‘Ja, echt niet.’

Hoera, Mayim is 18 jaar! 


Dit is een interview over mijn verjaardag door Eline Doldersum, journalist van het magazine Vrouw van de Telegraaf. 

Almere 29 december 2016 
Een jaar geleden organiseerde VROUW speciaal voor de gehandicapte Mayim een knalfeest nadat er niemand op haar verjaardag was verschenen. Gisteren, op haar achttiende verjaardag, gingen we opnieuw bij haar langs. Hoe gaat het nu met haar? Hoe kijkt ze terug op de fuif van vorig jaar en wat staat er voor dit jaar op de planning?

Mayim werd een jaar geleden in een klap landelijk nieuws nadat haar vader Marcel in een blog schreef dat er niemand op de verjaardag van zijn dochter was verschenen. Nederland leefde massaal met de gehandicapte tiener mee. Ze werd overspoeld met kaarten, cadeaus, feestjes en verrassingen. Verrassingen waar ze vandaag de dag nog steeds met een lach aan terugdenkt.

BIJZONDERE KAARTJES

Helemaal nu ze gisteren achttien kaarsjes mocht uitblazen op haar Frozen-verjaardagstaart. “Stiekem was ze wel een beetje gespannen voor haar 18de verjaardag. Níet omdat ze bang was dat er wéér niemand zou verschijnen op haar feestje, maar omdat ze – net als ieder kind – al weken uitkijkt naar de grote dag.”

Haar verjaardag begon ’s ochtends al goed toen er maar liefst 60 verjaardagskaarten op de deurmat lagen. “Allemaal afkomstig van mensen die Mayim nog kennen van vorig jaar en die speciaal voor haar verjaardag een kaart op de bus hebben gedaan. Ze was meteen dolblij. Echt hartverwarmend.”

DE MOOISTE DAG VAN HAAR LEVEN

Met datzelfde hartverwarmende gevoel kijkt vader Marcel terug op het verjaardagsfeestje van vorig jaar. “Het blijft bijzonder dat zoveel mensen zich belangeloos hebben ingezet om mijn dochter de mooiste dag van haar leven te bezorgen. Een dag die haar waarschijnlijk voor de rest van haar leven zal bijblijven.”

“Mayim heeft het nog vaak over die verjaardag. Vooral de kus van de jongens van MainStreet op haar feestje heeft veel indruk op haar gemaakt. Het eerste wat ze vanochtend vroeg toen ze wakker werd was: ‘Komt MainStreet vandaag ook op mijn verjaardag?’ Geweldig toch?”

WATERWIJN

Hoewel de boyband dit jaar helaas geen serenade zal brengen, is Mayim wel in voor een feestje. “Ze wordt 18 en dat kunnen we natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan. Al is het alleen al omdat ze voor het eerst een glas waterwijn (wijn met water) mag drinken. Daar verheugt ze zich zó enorm op.”

Net als de komst van haar vriendinnen. “Door de acties van vorig jaar is ze via Facebook in contact gekomen met een aantal leeftijdgenootjes. Meisjes waarmee ze inmiddels goed bevriend is, die ze geregeld ziet en die vandaag ook allemaal op haar feestje komen. Heel mooi om te zien.”

UIT HAAR SCHULP GEKROPEN

Mayim is in de ogen van haar vader dan ook enorm veranderd sinds haar vorige verjaardag. “We merken dat het haar goed heeft gedaan. Ze is volwassener, opener en stoerder. Ze durft meer. Alsof ze ineens door heeft dat zij er ook mag zijn. Ze is echt uit haar schulp gekropen.”

“Daar wordt een ouder heel gelukkig van. Júist omdat Mayim anders is dan andere kinderen en ze het heel moeilijk vindt om haar plekje te vinden in deze maatschappij. Dat zo’n verjaardag dan zo’n enorme verandering teweeg kan brengen is natuurlijk geweldig. Voor haar, maar ook voor ons.”

BIJZONDER JAAR

Het jaar voor de familie Kolder kan dan ook niet meer stuk. “We hebben zoveel mooie momenten beleefd het afgelopen jaar. Van het knalfeest, een dagje Rijksmuseum en een uitje naar het Dolfinarium tot het bijwonen van een voetbalwedstrijd van Ajax. We hebben dat allemaal samen gedaan, waardoor we ook als gezin enorm naar elkaar toe zijn gegroeid.”

“Daar ben ik iedereen heel dankbaar voor. Die momenten zullen we ons de rest van ons leven blijven herinneren. Het was voor ons en vooral voor Mayim dan ook een jaar om nooit meer te vergeten. Een jaar om te bewaren in een heel bijzonder doosje…”, aldus vader Marcel.